Atelier Ewa Ciepiela

NIEZAUWAŻONE

Dziewczynka z jasnymi warkoczami i smutnymi oczami, z częściowo popękaną, niebieską twarzą tuli zniszczonego misia.

Unnotified2

Edytowane z pomocą AI

Wymiary: 60 × 80 cm

Była sobie dziewczynka, niewinna... Był sobie mały chłopiec, który lubił się bawić. Oboje pragnęli jednego – czuć się kochanymi, akceptowanymi, otoczonymi troską i ważnymi. Te niewypowiedziane chwile, porzucone, ukryte, niezauważone. Chwile zamętu, niezrozumienia, niezagojone, nieukojone. Łzy zamarzają na zimnych policzkach, brudne rączki w swojej małości błagają o miłość. Cienie i przebłyski, spowite pośpiechem i tempem życia, zatrzymane na chwilę, wołają o uwagę. Serce nie przemówi, ale będzie wyć wiecznie jak szakal w bólu, jak wąż będzie się wić i kąsać, aż wyrwie się z otchłani ciemności. Życie zapłacze, skurczy się w sobie, pozwoli, by serce poprowadziło je za rękę. Miliony ofiar przemocy proszą o pomoc. Czy masz serce? Śpiewam pieśń z całych sił, aż pęknie mi serce, Nikt nie dostrzega węzła, który wciąż boli. Niebo i ziemia, rozdarte wiatrem, zakrzyczą, Razem z bólem pomkną w dal na rumaku.

Wróć do galerii