NIEZAUWAŻONE


Edytowane z pomocą AI
Wymiary: 60 × 80 cm
Była sobie dziewczynka, niewinna... Był sobie mały chłopiec, który lubił się bawić. Oboje pragnęli jednego – czuć się kochanymi, akceptowanymi, otoczonymi troską i ważnymi.
Te niewypowiedziane chwile, porzucone, ukryte, niezauważone. Chwile zamętu, niezrozumienia, niezagojone, nieukojone.
Łzy zamarzają na zimnych policzkach, brudne rączki w swojej małości błagają o miłość.
Cienie i przebłyski, spowite pośpiechem i tempem życia, zatrzymane na chwilę, wołają o uwagę.
Serce nie przemówi, ale będzie wyć wiecznie jak szakal w bólu, jak wąż będzie się wić i kąsać, aż wyrwie się z otchłani ciemności.
Życie zapłacze, skurczy się w sobie, pozwoli, by serce poprowadziło je za rękę.
Miliony ofiar przemocy proszą o pomoc.
Czy masz serce?
Śpiewam pieśń z całych sił, aż pęknie mi serce,
Nikt nie dostrzega węzła, który wciąż boli.
Niebo i ziemia, rozdarte wiatrem, zakrzyczą,
Razem z bólem pomkną w dal na rumaku.