ZATRZYMANE


Edytowane z pomocą AI
Wymiary: 30 × 30 cm
Kiedy toniesz w życiu, uwikłany w wiele trosk,
zagłębiasz się w „bycie w chwili”.
Często nieświadomie zamykasz „drzwi” do własnego serca.
Żyjesz w pośpiechu, dążąc do swoich celów. Mijasz dzień, który chce cię zatrzymać, ale ty... jak nieokiełznany rumak pędzisz dalej i dalej, aż zatrzymasz się na skraju przepaści – jak ogier, którego kopyta w przerażeniu wbijają się głęboko w ziemię, albo który, co gorsza, spada w otchłań, bo nie ma czasu zobaczyć, co jest przed nim, ku czemu biegnie, oślepiony swoim pędem.
Zatrzymaj się, obejmij swoje serce, zobacz siebie.
Słońce zamyka zmęczone oczy,
Smutek cicho wyciąga wątpiące serce.
Wyczerpany świt nie dogania wieczoru,
Spojrzę na swoje serce i po trochu zmiękczę je łzami.